توانایی سیستم بهداشت و درمان یعنی برای پیش‌بینی، آمادگی، پاسخ مؤثر و بازیابی سریع در برابر بحران‌ها مانند همه‌گیری‌ها، بلایای طبیعی، جنگ می‌باشد، نظام سلامت تاب‌آور نه‌ تنها در شرایط اضطراری فرو نمی‌پاشد، بلکه با حفظ خدمات حیاتی، خود را با شرایط جدید تطبیق می‌دهد و حتی از بحران برای بهبود ساختارها استفاده می‌کند.
مدیریت علمی به معنای تصمیم‌گیری مبتنی بر داده، شواهد و مدل‌های تحلیلی است. این نوع مدیریت شامل ارزیابی ریسک، برنامه‌ریزی سناریومحور، تخصیص بهینه منابع، هماهنگی بین‌بخشی و ارتباط شفاف با جامعه است. استفاده از سامانه‌های اطلاعات سلامت، تحلیل اپیدمیولوژیک، مدیریت زنجیره تأمین و آموزش مستمر نیروی انسانی از ارکان آن به‌شمار می‌آیند.
ترکیب تاب‌آوری و مدیریت علمی باعث می‌شود نظام سلامت در مواجهه با بحران‌ها عملکردی منسجم، انعطاف‌پذیر و اثربخش داشته باشد و آسیب‌های انسانی و اقتصادی را به حداقل برساند.